Dzięki środkom finansowym pochodzącym z Europejskiego Funduszu Społecznego od września 2006 do lutego 2008 Wspólnota Robocza Związków Organizacji Socjalnych (WRZOS) z Warszawy wraz ze swoimi organizacjami członkowskimi realizowała w czterech miastach projekt „Doradztwo i Kariera dla Osób Niepełnosprawnych”. W biurach DiK specjaliści oferowali pomoc prawną, psychologiczną oraz doradztwo zawodowe. Z bezpłatnych porad mogły korzystać osoby niepełnosprawne, które chciały wrócić na otwarty rynek pracy lub pierwszy raz w życiu znaleźć zatrudnienie. Niejednokrotnie kompleksowe doradztwo stawało się dla nich początkiem życiowego przełomu. Do końca lutego 2008 r. zarejestrowaliśmy ponad 3600 udzielonych konsultacji.

Poza podstawowym wsparciem pracownicy Biur oferowali szereg szkoleń aktywizujących osoby bezrobotne, a także poprawiające ich umiejętności społeczne i podnoszące kwalifikacje zawodowe np. warsztaty komputerowe. Pomagaliśmy także studentom i rodzinom osób niepełnosprawnych, które decydowały się na podnoszenie swoich kompetencji i dokształcanie się, co zwiększa ich szanse na rynku pracy.

Drugą grupą, do której kierowany był projekt, byli pracodawcy zamierzający zatrudnić osoby z niepełnosprawnością. Na pozytywnym odbiorze w tym środowisku zależało nam najbardziej, bo to dzięki nim zmiana stereotypów społecznych dotyczących osób niepełnosprawnych staje się realna. Staraliśmy się rzetelnie przedstawiać możliwości i korzyści płynące z zatrudniania osób niepełnosprawnych, a tym samym zachęcać do inwestowania w ich potencjał.

Nasi pracownicy szeroko angażowali się we wszelkie działania informujące o potrzebach osób niepełnosprawnych, nawiązywali współpracę z urzędami pracy, instytucjami administracji oraz pracodawcami. Liczne przedsięwzięcia organizowane z ich inicjatywy znacznie polepszyły klimat wokół tematu reintegracji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych. Mamy nadzieję, że zmiana wśród Polaków świadomości wykluczenia społecznego, które dotyka bezrobotnych oraz osoby z niepełnosprawnością, z czasem przestanie powodować ich odrzucenie. A wśród samych niepełnosprawnych stereotypy nie będą negatywnie determinować ich życia.